Na alle voorbereidingen is het dan eindelijk zover: mijn broer heeft het wattenstaafje langs de binnenkant van zijn wangen gehaald. De cellen die daarbij vrijkwamen, vormen het materiaal waarmee FamilyTreeDNA straks ons Y-DNA-profiel kan bepalen.
De reis van het DNA-monster
Het sample is inmiddels teruggestuurd naar de Verenigde Staten – en dit keer ging de reis gelukkig een stuk sneller dan de heenweg! Inmiddels is het pakketje al aangekomen in het laboratorium van FamilyTreeDNA.
Nu begint het spannendste deel: het wachten.
Meestal duurt het ongeveer zes tot acht weken voordat de resultaten beschikbaar zijn. Dan kunnen we eindelijk zien welke Y-DNA-markers mijn broer heeft, en hopelijk ook ontdekken in welke richting we verder kunnen zoeken naar de vader van Frans Papavoine/Visser. Het voelt een beetje als het openen van een tijdscapsule – je weet dat er iets bijzonders in zit, maar je hebt nog geen idee wat.
Ook nieuws van de autosomale kant
Terwijl we op de Y-DNA-resultaten wachten, is er gelukkig al ander goed nieuws binnengekomen. De resultaten van de autosomale DNA-test van mijn achterneef Papavoine zijn namelijk binnen!
Een autosomale DNA-test kijkt niet alleen naar de rechte vaderlijn, maar naar het DNA dat je van alle voorouders hebt geërfd – zowel van vaders- als moederskant. Zo’n test is bijzonder handig om bredere familieverbanden te vinden en te zien hoe verschillende takken met elkaar verbonden zijn.
In dit geval is het extra waardevol dat mijn achterneef de test heeft gedaan. Omdat hij via zijn grootvader (de broer van mijn opa Nico Papavoine) afstamt, deelt hij met mij alleen het DNA dat afkomstig is van onze opa Papavoine-lijn – en niet van de andere kanten van de familie. Daardoor ontstaat er een veel helderder beeld van het erfelijk materiaal dat teruggaat naar Frans Papavoine/Visser en zijn nazaten.
Een stap dichter bij de waarheid
Het is geweldig om te zien hoe beide sporen – het Y-DNA van mijn broer en het autosomale DNA van mijn achterneef – elkaar aanvullen.
Het Y-DNA helpt om de rechte mannelijke lijn van Frans te achterhalen, terwijl het autosomale DNA een bredere genetische context biedt. Samen brengen ze ons dichter bij de kern van het mysterie: wie was de biologische vader van Frans Papavoine/Visser?
Het voelt alsof de puzzelstukjes langzaam beginnen te passen.
Nu is het een kwestie van geduldig wachten op de Y-DNA-resultaten – en ondertussen alvast de autosomale matches verkennen die de test van mijn achterneef heeft opgeleverd. Wie weet welke nieuwe namen en verwanten daar nog uit tevoorschijn komen.
Wil je weten hoe Y-DNA en autosomaal DNA elkaar kunnen versterken in genealogisch onderzoek? Of volg je mijn zoektocht naar Frans Papavoine/Visser al een tijdje en heb je zelf ervaring met DNA-onderzoek? Laat het me weten via papavan.nl of stuur een mail naar info@papavan.nl.
Samen blijven we graven in het verleden – stukje voor stukje, generatie na generatie
Geef een reactie