Na weken van wachten is het eindelijk zover: de Y-DNA-resultaten van mijn broer zijn binnen!
Zoals ik eerder vertelde, hoopte ik met deze test meer te weten te komen over de vaderlijke lijn van Frans Papavoine/Visser — mijn overgrootvader van wie de biologische vader nog altijd een mysterie is.
De uitkomst: Haplogroep R-L2
De test laat zien dat het Y-DNA van mijn broer behoort tot de haplogroep R-L2.
Dat is een subgroep binnen de grotere haplogroep R-U152, die veel voorkomt in West- en Centraal-Europa, vooral in gebieden als Zuid-Duitsland, Zwitserland en Noord-Italië.
Wat interessant is: uit een oudere Y-DNA-test van mijn andere broer bleek dat hij onder haplogroep R-U152 viel. R-L2 is in feite een verfijndere aftakking binnen diezelfde genetische lijn — alsof je binnen een grote familie één specifieke tak verder kunt aanwijzen.
Met andere woorden: beide testen wijzen duidelijk naar dezelfde mannelijke voorouderlijke oorsprong, maar de nieuwe test geeft een gedetailleerder beeld van de genetische vertakking binnen die lijn.
Geen match — geen naam
Toch was het resultaat niet wat ik had gehoopt. De test met 111 markers liet geen enkele directe match zien. Zelfs bij de eenvoudigste test (met 37 markers) — waar de kans op een verre match het grootst is — verscheen er geen enkele overeenkomst met een andere deelnemer.
Pas wanneer ik de vergelijking verlaag naar de allerlaagste marker-niveaus (12), verschijnen er matches. Maar die gedeelde voorouders gaan helemaal terug tot rond 1300 na Christus. Dat betekent dat de mannelijke lijn van Frans Papavoine/Visser zich al vele eeuwen geleden heeft afgesplitst van andere takken en er dus geen relevante namen zijn om mee te “vergelijken”.
Het gevolg?
Het zal voorlopig bijna onmogelijk zijn om via Y-DNA te achterhalen welke achternaam bij de “echte” vader van Frans hoort. Ons vaderlijk DNA blijkt — althans in de huidige database — vrij uniek.
Hoop uit een andere hoek: autosomaal DNA
Toch is het onderzoek zeker niet voorbij.Waar Y-DNA vooral de rechte vaderlijn onderzoekt, kijkt autosomaal DNA naar ál je voorouders — zowel van vaders- als moederskant. Daar liggen nog kansen.
De autosomale test van mijn achterneef, een kleinzoon van de broer van mijn opa Nico Papavoine, biedt al interessante aanknopingspunten.
Deze resultaten laten namelijk vooral het DNA zien van mijn opa’s lijn, wat helpt om nieuwe familieverbanden te herkennen die bij Frans’ afkomst kunnen horen.
De komende tijd ga ik deze autosomale resultaten nauwkeurig analyseren.
Misschien ligt daar de volgende sleutel — een match, een naam, of zelfs een nieuw spoor dat ons dichter bij de vader van Frans Papavoine/Visser brengt.
Elke test, elk stukje data brengt ons een stap verder in dit bijzondere onderzoek.
Het voelt soms als langzaam graven in de tijd — maar met elke korrel kennis komt er meer licht op de geschiedenis van onze familie.
Ben jij ook bezig met DNA-onderzoek of benieuwd hoe je zulke resultaten kunt interpreteren?
Neem gerust contact op via papavan.nl of stuur een mail naar info@papavan.nl.
Samen blijven we ontdekken wat DNA ons kan vertellen — en wat het nog verborgen houdt.
Geef een reactie