Vorige keer schreef ik over het inzetten van een Y-DNA test in mijn zoektocht naar de biologische vader van mijn overgrootvader Frans Papavoine/Visser.
Begin dit jaar schreef ik ook een blog om te ontdekken of ik ook autosomaal DNA kon gebruiken van nazaten van Frans of nazaten van zijn halfbroers en zussen.
Maar zoals dat vaak gaat in genealogie: soms vallen puzzelstukjes precies tegelijk op hun plek. Terwijl ik besloot die Y-DNA-test te bestellen, kwam er via een stamboomwebsite een vraag binnen over Frans Papavoine/Visser en de erkenning door Hendrik Papavoine.
Een bericht van een achterneef
Tot mijn verrassing bleek de vraag afkomstig van mijn achterneef – een kleinzoon van de broer van mijn opa Nico Papavoine. We hadden nog nooit eerder contact gehad. Natuurlijk heb ik hem gevraagd of hij bereid was een DNA test te doen en hij stond er open voor.
Het bleek dat we dichter bij elkaar woonden dan we ooit hadden beseft. En hij was zich ervan bewust dat er een andere tak Papavoine in de buurt woonde, maar dat was ‘verre’ familie.
Inmiddels ben ik bij hem op bezoek geweest. Het werd een hele gezellige avond, waarin we lang hebben gesproken over de familie Papavoine, de verhalen die in de familie zijn blijven hangen en de vragen die nog altijd openstaan. Het voelde bijzonder om te ontdekken hoe dichtbij onze familielijnen elkaar raken, niet alleen in de stamboom, maar ook in het dagelijks leven.
Nieuwe routes: Y-DNA én autosomaal DNA
Zoals ik in mijn vorige blog schreef, kan Y-DNA helpen om te achterhalen uit welke mannelijke lijn Frans werkelijk afkomstig was.
Maar inmiddels realiseer ik me dat ik een combinatie van Y-DNA informatie onderzoek en de autosomale route me nog meer informatie brengt. Autosomaal DNA kijkt immers niet alleen naar de rechte vaderlijke lijn, maar naar alle voorouders.
Juist in combinatie met nieuwe contacten, zoals die met mijn achterneef, ontstaat de mogelijkheid om meer gegevens te vergelijken.
Matches met nazaten van Frans’ halfbroers of -zussen zouden opnieuw waardevolle aanwijzingen kunnen geven. Zo hoop ik via meerdere invalshoeken dichter bij een antwoord te komen. Maar het is vooral leuk om te merken dat het onderzoek steeds een stapje verder komt.
De zoektocht gaat verder
Wat deze ontmoeting me duidelijk heeft gemaakt, is dat genealogie niet alleen een reis door archieven en DNA-gegevens is, maar ook een manier om familie opnieuw te verbinden. De vragen rond Frans Visser blijven voorlopig bestaan, maar elke stap – of het nu een DNA-match is, een archiefstuk, of een onverwachte ontmoeting – brengt me dichter bij de kern van zijn verhaal.
Ik blijf daarom zowel de resultaten van de Y-DNA-test van mijn broer afwachten, als nieuwe autosomale DNA-paden verkennen. Wie weet welke familieleden en verhalen er nog op mijn pad komen.
Heb jij ook ervaring met onverwachte DNA-contacten of verrassende familieontmoetingen? Of ben je benieuwd hoe je zelf Y-DNA en autosomaal DNA kunt combineren in je onderzoek? Laat het me weten via papavan.nl of stuur een mail naar info@papavan.nl.
Samen kunnen we blijven ontdekken hoe diep het verleden in ons heden verweven is
Geef een reactie